Testimonials over het individuele stemconsult Wat je naam over je zegt

Het is iets om nooit te vergeten. Een cadeautje dat je meeneemt op je levensreis... een ervaring waar je continue kracht uit put. Zelf ervoer ik de klanken en het horen van mijn naam als een innige knuffel voor mijn hart en ziel... een warme, intense knuffel naar mijn innerlijke kindje toe. Een prachtig moment! Ik voelde stukken van voorheen van me afglijden... die zijn nu uitgezongen en verwerkt. Die kregen een muzikale plaats.

En oh ja... wat zindert het na. Nog steeds zing ik zoveel uit, kan ik gedeeltes uit mijn leven beter plaatsen en voel ik me in bepaalde situaties anders. Simpelweg... door de klank van mijn hart en ziel. Stemwerk bij Tineke? Een bevrijding, een wedergeboorte, een prachtige nazindering. Kortom... genieten!

Anneke Simons

Tineke vroeg me met anderen te delen, hoe ik het stemconsult heb ervaren. Ik kan hier kort over zijn. Ik vond het een prettige ervaring en Tineke een fijn persoon om dit van te ontvangen. Ik kon veel met haar bespreken. Ze nam overal ruim de tijd voor en zorgde ervoor, dat ik me op mijn gemak voelde. Ook het telefonische gesprek twee weken later, vond ik prettig. Ik kon haar al mijn vragen stellen en ze nam wederom alle tijd om mij te woord te staan. Tineke was ook eerlijk tegen me. Zij raadde mij af om op dit moment de opleiding stemcoach te gaan doen, omdat zij voelde dat ik er nog niet zeker van was. Dat vond ik jammer, maar het was wel de waarheid. Het klopt dat ik nog zoekende ben en niet voor 100% overtuigd dat dit de juiste opleiding voor mij is. Dit heeft mij aangezet om te onderzoeken wat ik nu echt wil gaan doen. Daarom ben ik blij dat ik dit consult heb gehad. Het heeft me zeker iets gebracht en wellicht ga ik in de toekomst een andere opleiding of training bij Tineke volgen.

Ilona Oud

testimonials over het stemconsult bij de opleiding tot babyconsultant

De opdracht was om bewust te kijken naar een paar van mijn babyfoto's. Ik had deze foto’s al heel vaak gezien, maar nu ik er bewuster naar moest kijken en mijn gevoelens daarbij moest verwoorden, vielen me andere dingen op. Ik werd me bewust van mijn gezichtuitdrukkingen op de foto's. Bij een foto werd ik blijkbaar gestoord in mijn spelen. Dat was mij nog niet eerder opgevallen. Toen ik erover nadacht, bedacht ik dat kinderen vaak gestoord worden in hun speelmomenten. Spelen is erg belangrijk voor kinderen. Ze kopiÎren niet alleen wat ze om zich heen zien, het is ook een verkenning van omgeving en materiaal. Tijdens het spelen ordent een kind de zaken om zich heen en slaat ze in het geheugen op. Dat had ik me nooit eerder gerealiseerd. Storen tijdens het spelen geeft dus ook daar een verstoring in.

Bij een andere foto viel me op, dat die door een fotograaf gemaakt was en dat er alleen een deken over mij heen lag. Bij anderen zie je bij dit soort foto's altijd wel iets van speelgoed erbij. Bij mij niet. Was dat de keus van de fotograaf of van mijn ouders? Ik heb veel behoefte aan rust en weinig aan afleiding, dus het past wel goed bij mij, dat er geen speelgoed op deze foto staat.

Op de derde foto staan wij als gezin. Ik heb ÈÈn oudere broer. Je ziet dat hij niet op mijn moeders schoot wil blijven. Dit is typerend voor zijn verdere leven. Mijn broer heeft zich nooit echt thuis gevoeld in ons gezin. Hij was altijd weg en onderweg. Ook nu in zijn volwassen leven gaat hij met problemen liever naar een ander, dan naar zijn ouders of naar mij.

Kan een foto al zoveel vertellen over later, vraag ik mij af. Kijk je nu met een bepaald gevoel naar een foto, omdat je al weet wat het leven je heeft gebracht of zegt een beeld iets over je toekomst? Dit intrigeert mij. Ik ga nog eens kijken naar andere foto's, ook die van mijn eigen kinderen, en zien wat dat dan met mij doet.

Marieke Schillfers

Het voelde voor mij heel rustig en ontspannen. Het was of er een wiegenliedje voor me gezongen werd. De namen kwamen zo lief over, in de verschillende ritmes van voor naar achter en terug, het maakte niet uit. Ik had niet veel gedachten. Ik voelde mijn moeder en vader en oma’s een voor een dichtbij. Ik voelde me gedragen door de aarde, het licht stond recht boven me. Ik had niet echte beelden. Kleurennuances kwamen en gingen heel rustig, geen felle kleuren.

Tineke gaf aan dat het me zou helpen, als ik meer zou handelen vanuit mijn eigen innerlijke basis. Door niet te veel naar de voorgrond te treden, maar als het ware wat achterover te leunen, sta ik meer open en komen de contacten naar mij toe. Ik voorkom zo dat ik er voor ga staan of dat mensen zich afzijdig van mij houden. Ik denk dat ik dit kan en soms ook al doe. Het is de kunst om dit altijd te doen.

Anita Spiegels